Zelden is een titel zo veel zeggend geweest als deze van commissie Remkes inzake het stikstof vraagstuk. Terwijl we nog volop bezig waren (en zijn) met het klimaatvraagstuk, werden de meesten van ons overrompeld door het stikstofvraagstuk.

En de inkt was nog niet droog of het PFAS vraagstuk legt het grondverzet (en daarmee o.a. de bouw) stil. Een paar dingen vallen op:

  • Voor insiders zijn deze vraagstukken geen verrassing
  • Er wordt zeldzaam veel onkunde tentoongesteld
  • De werkelijke oorzaak mag blijkbaar niet gezegd worden

Maar is het nu echt zo moeilijk om onder ogen te zien dat we met 17 miljoen mensen op onze Nederlandse1 postzegel niet kunnen blijven consumeren, maar zullen moeten consuminderen om onze omgeving leefbaar te houden voor onze (klein-)kinderen? En dat we toch wat opener moeten staan voor visionairs die wat verder kijken dan de neus van de kapitalist lang is?

We durven al een poosje niet meer te vertellen dat we kleding kopen die met kinderarbeid is gefabriceerd. Hoe lang durven we nog te vertellen dat we wel gasgestookte tuinbouwproducten durven te kopen?

En welke kansen biedt deze Wende de Bommelerwaardse tuinbouw? Of blijven we struisvogelen, als tuinder of als consument? En begin nu niet over hoe u het rode potlood hanteert in het stemhokje, want blijkbaar is dat dé manier waarop we van probleem naar probleem hobbelen.

 


1 Natuurlijk geldt dit niet alleen voor de Nederland, maar als je de wereld wilt veranderen zal je toch echt bij jezelf moeten beginnen. En dat is moeilijk, ook voor mij.